miércoles, 17 de agosto de 2016

domingo, 19 de junio de 2016

De emigraciones

Hace casi un año que Laura  marchó a Aberdeen. Encuentro su sonrisa en cada lugar de la casa.



Y su mala ostia también, de la cual me siento muy orgulloso, cómo no estarlo si tu hija te sale con conciencia social.


A los pocos días de machar escribí lo que debería ser el germen de una canción:

Un tren se aleja
La ciudad se desvanece
Engullida por la bruma
De la mañana.

La distancia es el olvido
Mas no para tí.

Siempre tendrás un blues
Para poder recordar

Un poster de Pink Floyd
Pegado en la pared
Un libro abierto
En la mesita
Sin terminar de leer.

Una conversación que nunca acaba
El agua de la ducha por la mañana
El amor de quien observa
La tristeza en tu mirada

Siempre tendrás un blues
Para poder recordar

Un tren atraviesa una lágrima
Inmerso en un túnel de luz
Una carretera sin final
Sin arcén, sin asfaltar
Un camino por andar
Y tus botas de caminar.











martes, 14 de junio de 2016

viernes, 10 de junio de 2016

Meditación.

No sé como he llegado hasta aquí, voy a intentar insertar una afoto, si rompo algo...que lo arregle el Boss...

miércoles, 1 de junio de 2016

¡Al fin!

Pues aquí de nuevo... Qué mala memoria la mía que no me acordaba de nada de nada de este blog... He visto que estábamos haciendo la casa donde vivo cuando escribí en él ¿por última vez?, bueno, más bien el bujerito de la casa... y el caso es que seguimos en obras... es el cuento de nunca acabar... A ver si por fin se termina la habitación de Javier -estamos en ello- de una vez (y de Paro of course). Hablando de Paro: hablé con ella hace un par de días y estaba encantada de que volviésemos al blog, lo veía más nuestro, más de compartir y más creativo que eso del facebook. Me recordó lo bien que nos vino a muchos esto del tónicapertutti ... Le expliqué que no estaba yo en momento de escribir sino de plantar flores y me animó a compartir las cosas del jardín... lo que fuese con tal de volver a las antiguas andadas de nuestro blog...

En fin, que me alegro, de verdad, a ver si vamos cogiendo carrerilla todos, inclusive nuestros comentaristas asiduos. Y yo a ver si soy capaz de publicar esto...





Bicos mil pertutti.
                                           Y pongo esta foto de aquí arriba porque me encanta
                                       
 


Y estas otras por lo mismo y porque así conseguimos estar todos los amiguetes que pululamos por aquí, pequeñines incluidos.






Caqués

martes, 31 de mayo de 2016

Tarararararáaaa.... ¡Republica-ndo!!!!

¡Hola, gente tonicapertuttera!

martes, 9 de marzo de 2010

Ya tenemos bujerito

Aprovechando lo facilito que es poner fotos aquí, os voy a deleitar con un par de ellas para jubilados: Aquí abajo está el bujero. En estos momentos es incluso algo más grande.


Y que nadie piense lo que no debe... porque entre la afoto de Jososito y este título nos van a entrar todos los viciosillos del mundo mundial y parte del extranjero.



Relajante, antiestress, vigorizante....Se puede pedir más?

Y muchas más cosas que, por pudor, no digo. Yo ya me he pedido una!

La fotosínteis de la discordia con zoomblog

Por si no fuese poco lo que me da a mi vueltas el coco habitualmente, esta tarde mi CR me comentó que Punset ( ese señor que todas querríamos tener como abuelo para que nos contase mil y una historias antes de dormir ) había dicho que en 25 años, más o menos, los humanos podríamos hacer la fotosíntesis..., ohhhhhhh..., Sí, sí, amigüitas y amigüitos, la fotosíntesis, la de las plantas. Nos podríamos alimentar del sol. Ya no iremos a la compra ni nos preocuparemos de los precios ni del IPC ni nada de eso. Ya tenemos a una señora precursora en el reino animal... la muy suertuda... se llama Elysia Chlorotica ( Ely para los amigos ), habla inglés con acento americano y vive en las costas de Florida o por ahí, pueblo arriba, pueblo abajo. Básicamente ella es vegetariana, se cuida mucho, come algas y cuando éstas escasean pues se coge la tumbona, se pone al sol y listo.

En fin, que queramos o no, en 25 años ( espero que alguno más ) poco más podremos hacer que la fotosínteis. Lo que antes era un chiste de esos de humor negro, ahora ya no será tal. La realidad supera la ficción, una vez más y si no echadle un vistazo a esto.

Lo dicho, que nací demasiado pronto para mi gusto.

Por cierto, hablando de nacer... tal día como hoy hace 20 años nacía mi nena pequeña. Todo el día recordándolo..., si es que soy una sentimental...


Comentarios ( los iré copiando y pegando con calma) :

El Orate 15236

Menuda novedad! Eso lo hago yo desde los 14 años, pero con la cebada, nada de algas, y te puedo asegurar que no hay nada mejor que tomar el sol mientras te hinchas de cebada (O malta, que también vale).


Fecha: 03/03/2010 14:13

Sorpreeeesa

Esta mañana estaba yo tan ricamente en mi cubículo laboral cuando viene la auxiliar a decirme si puedo salir un momento que me están esperando. No tengo citado a nadie así que pienso que será el profe del próximo curso que tenemos previsto, que vendrá a consultarme cualquier duda, así que salgo al pasillo tan tranquila con mis gafas de media distancia ( de mis ojos al ordenador ) por lo que, hasta que la figura que se acerca hacia mi por el mismo pasillo no está a la altura adecuada, no consigo advertir quién es. Pienso: el profe no es porque es algo más bajo y... este es alto, muy alto... quién es... dios mío... quién será..., algo más de treinta años sin verle pero es.... Giús!! no hay duda. Pues sí, cuánta alegría, risas, admiración, sorpresa... está igual que entonces. Le recordaba perfectamente y sobre todo recordaba su cálida voz. En fin, que me alegró el día, sí señor. Nos fuimos a tomar una cocacola, charlamos un buen rato, me contó sus pesquisas para localizarme, hablamos de algunas personas ( he de decir que me sorprendió el escueto y acertado análisis que a mi parecer hizo de alguna ) , me dijo que estaba de guardia y finalmente le llevé a su lugar de trabajo porque se había acercado hasta el mío dando un paseo. Así que ... un gorrón, que me vino a chulear una cocacola y me obligó a hacerle de taxista ( menos mal que estoy acostumbrada ). Sí que son listos los pequeños, muy listos y por lo que veo se pusieron de acuerdo para atacar jajajajaja.

Aparte: me da que esto que le pasa al blog es grave. Yo ya no puedo comentar desde ningún lado ni de ninguna manera. Envié un correo al soporte técnico pero vete tú a saber si contestan ¿ le habremos saturado ?

Otro aparte: si no conseguiste rescatar la video-foto, no te preocupes, que ya habrá tiempo para otras... jeje

Besospertutti

YO SIGO EN EL PURGATORIO

No sé qué les pasará a los demás, pero yo sigo sin ver el blog ni poder comentar, querida Bossa.

¿Tan mala habré sido que dios no me quiere levantar el castigo? ¡Arre ho!

¡ME HE CARGADO MI TÓNICA!

No veo el blog. Estoy desoleé. No puedo comentar, ni ver fotos ni nada. ¡Sólo puedo publicar!

Esto es lo que pasa por decir chorradas, amiguitos, que dios os castiga. Así que, ya sabéis, es mejor que escarmentéis en cabeza ajena (la mía) y evitéis decir muchas bobadas para que no os corten la línea. ¡Cachis la...!

Bueno, hale, voy a aprovechar para poner una fotito que hice esta... ayer por la mañana y lo que comenté de ella en el friki.

Torre de Control... meteorológico" style="padding:6px; float:left;">


Llover, llovía, eso no podemos negarlo. Pero el café estaba calentito, la compañía era agradable y la charla amena. ¿Qué más se puede pedir? Pues eso digo yo.

Una mañana estupenda, maromos. Muchas gracias por acogerme.

Otra vez en la casita de la playa

Bueno, pues bienvenidas y bienvenidos otra vez.
Caqués

jueves, 5 de marzo de 2009

Se acabaron las vacaciones


Nos volvemos a mudar. Ya tenemos la otra casa arregladita para volver a recibiros a todos y todas.

¡ Nos vemos en nuestra vivienda habitual!

Besos per tutti.

martes, 3 de marzo de 2009

lunes, 2 de marzo de 2009

Vespalacón per tutti (¿a que me acabo comprando una Vespa?...)

............................
.
.
Bueno, como ya podéis deducir por el título el hacedor de este artículo es Vespadicto. Mirad qué gracia tiene la criatura contando cosas.


TARXETA DE CRÉDITOS:

1. O galán é Fran Campos, compañeiro de Radio Estrada, actor de teatro, monologuista... un crack: www.padremerino.blogspot.com

2. Guión, dirección e montaxe... eu mesmo jeje

3. Cámara e producción... Lucia, a asturiana.

Gravouse este sábado pasado. Entre as 16:30 e as 17:45. A derbi é a miña primeira moto e está grabado en Troáns, Cuntis.

Sinopse: un friki moi friki, está preparando a súa moto para asistir ó Vespalacón. Como únicamente se pode ir montado nunha vespa ou lambretta, disfrazou a súa derbi variant con dúas aletas e un manillar de Vespa. O millor de todo: el cree que efectivamente, agora é unha vespa.

El que las hace las paga


Pregunté como para mi adentros, sin ánimo de obtener respueta de nadie: "¿pero esto qué es?" y el hombre que sorteaba -como yo- los trozos de asfalto levantado para poder avanzar me dijo "é culpa do alcalde". "Pois xa sabe, hoxe non lle vote, ¿de qué partido é?" ."É socialista", me respondió el hombre.
Una pena.

domingo, 1 de marzo de 2009

Zona de besadores



Leído en Diario del aire, vía Libro de Notas.

Estación de Warrington Bank Quay, condado de Cheshire (¿Os suena?), noroeste de Inglaterra.
Las autoridades ferroviarias ven como un obstáculo, para la salida de los trenes, los besamientos e, imagino, demás efusiones, entre parejas que se despiden en los andenes. Las autoridades, para poner remedio a tanto descontrol, han puesto a disposición de los besadores, unos espacios específicos en donde puedan explayarse, sin pasarse y sin molestar. Apartados como fumadores apestados.
Supongo que será el último lugar en el mundo en donde sonreír sea una molestia y se habiliten espacios para su práctica.

sábado, 28 de febrero de 2009